Projektant z bliska

Marta Rowińska – rocznik ’76.

Architektka i projektantka mody (z dyplomami...).
Zaprojektowała między innymi apartamentowiec
w Warszawie, wielką halę dla roślin
pod Ciechanowem, kościół drewniany nad Wisłą.
Od 2006 przedziera się przez dżunglę świata mody
pod szyldem swojej pracowni Beton – nazwanej
na cześć tego aksamitu budownictwa.
Współpracuje z warszawskim Teatrem Bretoncaffe,
z twórcą performance Rodney’em Place,
z pracownią OZO.
Zdobyła trzy wyróżnienia XV edycji Złotej Nitki.


Moda to dla Ciebie...
Coś dziwnego. Prawdę mówiąc, coś nie do końca zrozumiałego.
Moda wiąże się z wpisaniem człowieka w większą całość,
upodabnia go do innych, umieszcza w konkretnym czasie.
Moim ideałem jest projektowanie poza czasem.
Stwarzanie koncepcji ponadczasowych, które się nie starzeją
i nie zważają na to, czy mamy akurat wiosnę-lato 2007, czy 1600.
Tylko nie wiem czy to możliwe...

Kto lub co miało największy wpływ na Twoje spojrzenie na modę?
Chyba to, że zanim zabrałam się za modę, byłam już architektem.
Sposób myślenia o architekturze przeniosłam na projektowanie ubioru.
Ważny jest dla mnie świeży, czysty pomysł, logika i konsekwencja myślenia, systemowość. Nie sądzę, że architektura wyziera z każdego mojego ubrania,
choć niektórzy tak sądzą (biegają za mną i wołają „pani inżynier”),
ale rzeczywiście proces myślowy pozostaje ten sam,
zmienia się tylko warsztat.

Co jest charakterystyczne dla Twoich projektów?
Czy da się wyróżnić wspólny rys?
Podobna jest droga dochodzenia do pomysłów – wymyślanie ubrań
od początku tak, jak gdyby nie istniały wcześniej żadne spodnie,
ze wszystkimi rozwiązaniami na paski, zapięcia, kieszenie, żadne sukienki...
Każda z moich kolekcji ma wyraźny pomysł funkcjonalno-estetyczny,
każda tworzy oddzielny i zamknięty system.
Często pojawiają się w nich stroje, które można nosić na wiele różnych sposobów, zmieniać ich kształt, rozmiar, czasem nawet manipulować funkcją.

Która ze stworzonych przez Ciebie kolekcji była najważniejsza
(dla Ciebie, dla mediów)?
Wszystkie są ważne. Pewnie bez tych wcześniejszych,
nie powstałyby późniejsze, a w każdym razie nie w takim kształcie.
Teraz istotna jest dla mnie Origanza, dużo o niej myślę.
Być może na jej podstawie uda mi się zrealizować coś więcej niż pokaz mody
– performance, spektakl. Cieszy mnie, że pomysł na nią zainspirował
i zmobilizował też innych dizajnowych twórców np. pracownię OZO,
która zrealizowała animację o podwójnym życiu Origanzy...

Jak można opisać Twoją pracę nad kolekcją (etap myślenia o kolekcji,
jej przygotowanie, później jej promocję)?
Najważniejszym etapem jest myślenie. Wszystkie pomysły przetwarzam
i obrabiam w głowie. Rysunek służy głównie ich zapamiętywaniu.
Potem nadchodzi czas realizacji – w przypadku Origanzy – tworzenie makiet strojów w skali 1:1. Najchętniej wszystko robię własnoręcznie,
choć nie zawsze jest to oczywiście możliwe.
Często okazuje się, że nie da rady przeprowadzić czegoś tak,
jak się wymyśliło wcześniej, trzeba szukać innych rozwiązań.
Ale one zazwyczaj się znajdują, i to dużo doskonalsze niż te pierwsze.
Ten proces wpijania się w istotę problemu jest bardzo cenny.
Z promocją jest trudniej. Staram się więc brać udział w konkursach.
Stałym miejscem, w którym można zobaczyć wszystkie moje prace
jest strona internetowa beton-on.com.

Co chciałabyś robić za dziesięć lat?
Projektować!

Foto: beton
16 lipca 2007, godz. 12:44